Noa Rousseau – 358

Soms zit ik op de bus en dan denk ik na. Dan denk ik na over de regen en de verhalen Van de mensen die naast me zitten Of de wijn van de dag voordien En soms over hoe ik op die knop ga drukken Of dat boek dat ik aan het lezen ben En hoe de veters van mijn schoen Weer te strak gestrikt zijn Ooit eens over een de vrouw die net opstapte, Hoe zij haar man net had verlaten en hij Niet wist dat ik misschien zou weten wat zij wou En dat die vrouw het dan … Lees verder Noa Rousseau – 358

PARADISE NOW (1968-2018): Vijftig jaar later en wat nu?

‘We never had to fight for much. Whereas there is much to fight for.’ Op 8 mei ging Paradise Now (1968-2018) in première in de Soetezaal van kunstencentrum STUK in Leuven. Vanuit productiehuis fABULEUS gaat choreograaf Michiel Vandevelde met een groep van 13 jongeren tussen 14 en 23 jaar na wat er overblijft van de erfenis van mei ’68. Wat is er gebeurd met de waarden en idealen die men toen bevocht? fABULEUS blikt terug naar de veranderingen in het verleden om uit te zoeken wat er veranderen moet in de toekomst.
– Kaat De Beule

Het uitgangspunt van dit magnifiek stukje danstheater van fABULEUS/Michiel Vandevelde is het memorabele Paradise Now (1968), een vier uur durende voorstelling van het New Yorkse experimentele gezelschap The Living Theatre. Gezien de zomerse temperaturen op de premièreavond kan ik de keuze van fABULEUS voor een voorstelling die slechts anderhalf uur duurt alleen maar toejuichen voor hun jeugdige acteurs. De spelers van het oorspronkelijke Paradise Now wilden het publiek meevoeren in een extatische trip naar een nieuwe manier van samenzijn, een vriendschappelijke, intieme collectiviteit. Zij streefden naar een ‘permanente revolutie’. fABULEUS herneemt dat thema en geeft er een eigen contemporaine draai aan. Lees verder “PARADISE NOW (1968-2018): Vijftig jaar later en wat nu?”

Vincent Grieten – Zwaartekracht doet me sneller vallen

Ik heb domweg geleerd dat ’t koude vertrouwde altijd beter is dan je huis in brand. En ik verkondig het gretig. Mensen luisteren dan echt, want ze graven terug en zien zichzelf balanceren. Op alle momenten waar ze bijna hun evenwicht verloren en de dieperik intuimelden naar iets nieuws. Schrijf het op een papiertje. In je geheugen prent je ’t niet. Lees verder “Vincent Grieten – Zwaartekracht doet me sneller vallen”

Wolfram Vandenbergens ‘Brusselgedichten’; Een Stikstof-esque ode aan de hoofdstedelijke Jungle

‘Stikstof hommage’, luidt het bijschrift van Wofram Vandenbergens gedicht 8. Voor fans van dat Brussels hiphopcollectief zal de eerste regel van het gedicht bekend in de oren klinken: ‘April 14 2010 was een andere nacht’. Zo begint immers ook het eerste nummer op Stikstofs nieuwste plaat. Net als bij Stikstof wordt vervolgens, liefdevol maar vlijmscherp, het beeld van onze hoofdstad opgeroepen: de drank, het nevelig licht van een lantaarnpaal, ‘handgebaren van politieke dieven’. Brussel is hier ‘een beestige stad’ – in elke zin van het woord. Lees verder “Wolfram Vandenbergens ‘Brusselgedichten’; Een Stikstof-esque ode aan de hoofdstedelijke Jungle”

Wolram Vandenbergen – ‘Het ware verhaal van het Brussels Hoofdstedelijke Gewest, deel 2’

7 (Woensdagavond)

Het was woensdagavond, de regen waaide door de straten, en een vreemde gehuld in een 1050 regenjas, stak en snakt ‘s nachts sigaretten op.

Het donker had zich als een doek over het stads theater gegooid en nu was de tijd gekomen voor de nachtwakers, bijouxkrakers en jazzkaters

Maar ook ik was op pad met de beesten, reptielen en insecten van de ergste soort, want ook ik had het lied van de verste, de vreemdste, de vaagste M gehoord Lees verder “Wolram Vandenbergen – ‘Het ware verhaal van het Brussels Hoofdstedelijke Gewest, deel 2’”