Aurélie Cremers – ode aan een wintermorgen

wanneer de eerste zonnestralen zachtjes binnen schijnen door het raam dat nog openstond van de nacht ervoor wanneer alleen de dekens mij van jou houden en al onze kleren de houten vloer versieren   wanneer mijn vingers zachtjes je wang strelen en mijn neus de restanten van je parfum ruikt wanneer mijn lippen die van jou vinden in een spel van verstoppen en je twee woordjes fluistert in een ochtends gezucht   wanneer onze kleine kusjes langzaam verhitten en versmelten in iets eeuwig en we branden met zo’n intens verlangen en onze hemel hellig wordt   dan ademen we alleen … Lees verder Aurélie Cremers – ode aan een wintermorgen

Dries Put – Die Attacke der Roten Teufel

Die Attacke der Roten Teufel Frei nach „The Charge of the Light Brigade“ von Alfred, Lord Tennyson, und der deutschsprachigen Nachdichtung „Balaklawa“ von Theodor Fontane I Ein Zwölftelmeil, ein Zwölftelmeil, Über die grüne Landschaft, Alle ins Tal der Abfuhr Stürzte die rote Mannschaft. „Vorwärts, ihr Rote Teufel! Wir haben’s fast geschafft!“ Hinein ins Tal der Abfuhr Stürzte die rote Mannschaft. II „Vorwärts, ihr Teufelschar!“ Die Gegner, blau und klar; Doch alle glaubten an sie, An ihre Teufelskraft. Nicht an ihnen, zu befragen, Nicht an ihnen, zu beklagen, Nur an ihnen, sie zu schlagen. Hinein ins Tränental Entglitt die rote Mannschaft. … Lees verder Dries Put – Die Attacke der Roten Teufel

Leen Van Ende – Ma Reprise: Recensie

Het leven is een schouwspel’, zegt men vaak, maar kan alles wel naar de scène vertaald worden, zelfs de pijnlijkste passages in een mensenleven? Antwoorden zoeken we bij Milo Rau, Polynomial C op repeat.

Een tijd geleden stond Rau met zijn levenswerk Das Kongo Tribunal op Artefact in STUK: een installatie die de wantoestanden in Congo aankaartte en waar fictie veranderingen in de realiteit, of het feit, teweegbracht. Of hoe ook nu theater nog maatschappelijk relevant is en zowel vriend als vijand bekoort. La Reprise vaart ongeëvenaard mee op die koers als eerste luik van Rau en zijn IIPM’s (International Institute of Political Murder) Histoîre(s) du Théâtre waarin ons genadeloos een kritische spiegel voorgehouden wordt, vanaf onze zachte- geprivilegieerde -theaterzitjes. Lees verder “Leen Van Ende – Ma Reprise: Recensie”

Dubbelrecensie: Benoit Vermaele

Deze recensie bevat de mening van de auteur.  Opgepast, niet voor de argeloze lezer Een typische maandagochtend, wanneer ik binnenwandel turen de vermoeide blikken van mijn leerlingen nog even langs een digitaal stuk glas door het leslokaal. De druk die de maatschappij, en ik als het verlengde daarvan, op hun schouders legt neemt gestaag toe. Het wordt steeds moeilijker om te beantwoorden aan de eisen die de samenleving ons oplegt, met een groeiend pessimisme bij de aanblik van de toekomst als gevolg. Benoit Vermaele geeft in zijn teksten een blik in de zwartkijkerij die getuigt van deze teneur. De Gentse … Lees verder Dubbelrecensie: Benoit Vermaele

Benoit Vermaele – Over vrije wil

Beschouw een persoon, bewust verondersteld van zowel eigen waarnemingen en gedachten, als van zijn daden. Emoties worden geklasseerd onder waarnemingen en niet onder gedachten, zodat observatie van de buitenwereld en die van de innerlijke op eenzelfde niveau staan. Door een onvermijdelijke tussenstop tussen waarneming en daad in de gedachtenfabriek Lees verder “Benoit Vermaele – Over vrije wil”

Benoit Vermaele – Waarom wil ik scheef zijn?

Waarom wil ik scheef zijn?

Zou het kunnen dat al mijn redenen en excuses een simpele waarheid proberen te bedekken? “Je joue aux échecs parce que c’est la seule chose qui peut me rendre de la paix quand je suis en train de me tracasser obsesivement”, “Ik moet roken om te kalmeren”, “Drinking helps me to overcome social anxiety”,

“Quand je reste sobre il est inévitable d’être perturbé par la laideur et la stupidité du monde”,

Lees verder “Benoit Vermaele – Waarom wil ik scheef zijn?”

Aurélie Cremers – Het was bij de vuurtoren

het was bij de vuurtoren dat hun blikken elkaar voor het eerst ontmoetten zij tekende en hij wandelde en het was bij de vuurtoren dat hun blikken elkaar voor een tweede keer ontmoetten ze zeiden geen woord want hun blik was genoeg het was bij de vuurtoren dat hun blikken elkaar vonden en vasthielden voor een derde en een vierde en vanaf dan elke nacht opnieuw hoe het toen verder ging? wie zal het je zeggen, iemand zei dat ze zo ver zwommen dat ze de maan konden raken een ander, dat ze elke nacht verhalen sprookjes, mythes, legendes vertelden … Lees verder Aurélie Cremers – Het was bij de vuurtoren