Recensie – Vurig Vervagen

Vurig Vervagen is een kortverhaal van de hand van Cédric Leppens. Leppens werd geboren op 26 maart 1995 en woont op Kempische bodem, in Wortel. Hij studeert taal- en letterkunde in Antwerpen, schrijft af en toe kortverhalen en momenteel werkt hij aan een comedystuk.

Het begin is veelbelovend: je wordt als lezer als het ware in het verhaal ‘gesmeten’. De vertelling start midden in de gebeurtenis. Dit wekt meteen mysterie en een gezonde spanning op. Al snel wordt het mysterie rond de plotse gebeurtenissen echter opgeheven door een zin die ‘binnenkomt’: “Jongen, je bent dood”.

Vanaf hier worden de hoofdthema’s van het kortverhaal duidelijk, namelijk de ‘dood’ en ‘sterven’. Later komen ook liefde en tragiek duidelijk naar voor. Deze thema’s samen zijn het recept voor een herkenbaar en meeslepend verhaal. Verderop in de tekst integreert Leppens een Engelstalig gedicht dat aan relevantie niet ontbreekt. Het schept een rustige en vredige sfeer, ook al gaat het over de kilheid en het rouwproces dat gepaard gaat met de dood.

Verschillende elementen keren terug gedurende het verhaal. Wat opvalt is het contrast tussen de tijd, die vaak aan bod komt, en de snelheid of vooruitgang die onbekend blijft. Houdt Leppens hiermee een pleidooi voor het besteden van meer aandacht aan de tijd die we gegeven zijn, in plaats van ongecontrolleerde vooruitgang? Wat er ook van zij, de boodschap geeft stof tot nadenken. Een stukje filosofie dat broodnodig is in de commerciële maatschappij van het heden. In het gebruik van deze ‘filosofie’ groeit het verhaal. Soms is dat expliciet, maar vaak gebeurt dit tussen de lijntjes in.
Vurig Vervagen is zonder twijfel een kortverhaal met een psychologisch kantje.
Hoewel de focus ligt op deze zware onderwerpen, deinst Leppens er toch ook niet voor terug om er af en toe een streepje humor in te verwerken, ten minste voor aandachtige lezers. Hij zegt zelf: “Je zal er waarschijnlijk ook nog wel enkele typfouten in terug vinden. Het probleem is dat, vanaf dat ik een verhaal eindelijk afrond, ik dat nooit meer zelf wil lezen.”

Naar het einde toe vervult Leppens het eerder onbewust gegroeid verlangen van de lezer doordat de spanning inderdaad een climax bereikt. Dit soort afgesloten einde past eerder binnen het typische stramien van een stationsroman en valt daarmee misschien een beetje uit de toon met het ambitieuzere begin.

Dit kortverhaal is er eentje dat de lezer aan het denken zet, door de subtiele, maar treffende schrijfstijl en formuleringen die Leppens hanteert. Het kleeft, zeg maar, aan de ribben.

door: Tess Verelst

Comments

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s