An Evening with Jennifer Egan – door de ogen van Ella D’hoe

Turend naar het podium vanuit het kraaiennest in de Leuvense Stadsschouwburg blijven mijn gedachten blank, daar beland door mijn goede voornemens mijn uren wijzer te benutten en de belofte van een verschijning door professor Ortwin de Graef,  en niet omwille van de grote naam op de poster waar ik vaag eens had van gehoord. Dat publiek vult de parterre en eerste twee balkons, een veilige barrière tussen de schrijfster en de schaamteloze party crashers.

Een indrukwekkende uitreiking van de Herman Servotteprijs aan Sanne Ongersma zet de toon. Als dan Ortwin de Graef zijn eerste wervelwind van een zin op ons heeft afgeschoten bij wijze van inleiding weet ik dat ik me mag schrap zetten voor een avond waarop elk woord belangrijk zal zijn. Na de inleiding die me doet geloven dat Egan een mythestatus benadert, wil ik niets meer dan haar – die ik minuten voordien niet kende – zien en horen. Ze vervult met stijl en gemak alle verwachtingen. Ze spreekt vlot en comfortabel en is gewend aan een aandachtig publiek dat meegaat met haar verhaal en oprecht lacht als volgens een script. We zitten zowaar met haar aan tafel en luisteren met een glimlach naar haar anekdotes.

Ze vertelt over haar nieuwste werk, Manhattan Beach, en hoe ze eerst jaren alle puzzelstukken had gesprokkeld vooraleer er iets op papier kwam te staan. Een foto van de Brooklyn Navy Yard in de jaren ’40  leidde tot een idee. Later dook er dan weer een nieuwe foto op, die gelinkt werd aan brieven waarin een leven in detail stond neergepend. Dat alles samen, met ook nog eens een artikel over duikers, bleek het recept te zijn om Egan dat ene gevoel te geven dat dàt het was wat ze zocht. Haar perspectief vanuit de 21e eeuw zorgt dan voor een sterk hoofdpersonage dat nooit echt bestaan heeft: een vrouwelijke duiker tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Ongeveer vijf pagina’s probeert ze per dag te schrijven, pen op papier, in handschrift dat ze zelf amper weet te ontcijferen wanneer ze draft na draft naleest en herwerkt. Soms zit de aan veertig kladversies van eenzelfde hoofdstuk, en misschien is dat wel het belangrijkste wat er die avond gezegd is geweest: dat iemand die de Pulitzer Prize wint en door geliefde professors Engelse literatuur geprezen wordt frustrerend lang haar werk herkauwt tot ze achterblijft met de essentie. Na een bezoek aan de gratis receptie dat het personeel van 30CC stijlvol op poten zette in de imposante foyer zijn een paar vrienden en ik moedig genoeg om de schrijfster ervoor te bedanken (zonder te alluderen naar de onbekendheid van haar verdere werk). Even gracieus en oprecht van dichtbij als ze leek van ver praat ze met ons alsof we in haar deuropening staan na een geslaagd etentje.

Er waren blijkbaar nog niet genoeg hoogtepunten voor een avond, want als kers op de taart staan we op de Bondgenotenlaan in gesprek met professor en vicerector Reine Meylaerts vol ongegeneerd lof en hartelijke genegenheid voor dat waarin ze ons ooit probeerde wijzer in te maken: De Literatuur. “Ja, ga dat boek kopen.” Een mantra als geen ander.

 

Comments

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s