Soeteken Rosseau – Twee originele gedichten

Verliefd herfstblad

Eens ik bloeide om haar komst
wees ze mij af.
In haar gulle bries, zacht en bevlogen
klaar om horizonten te openbaren
en ik in mijn delicate eenvoud
verloren.

Haar goud bevangt me, verkruimelt me haast
heb ik niet.
Zie de kalende kruinen buigen
onder haar wezen, verlost in genootschap.

Als een tedere heldin vlijt ze me neer
middenin haar front dat nooit de stilte vindt
het tapijt dat steeds de dood bezingt.
En ik wens haar ogen zo zeer
Ach, hoe ik val

hoe ik val voor de herfst.

 

Bewogen dilemma

Ergens tussen mezelf en
het ondoorgrondelijk puin
brak de nood naar adem uit
een gerookt wolkendek
gezaaid uit stof en gruis

Met elke traan
vervaagde de herinnering aan
je stem, je komen en dan vergaan
de knik in mijn borst legde me lam

Ik ademde je

Dat wat altijd bewaard was gebleven
ons allermooiste bestaan vertaald
in een gebroken lichaam
genoodzaakt in de dood van onze chaos
Ademde ik je

Daar waar onze laatste zucht glipte door
het bewustzijn
ergens tussen het puin en mezelf
vond ik de ademnood weer

Daar waar de wereld ons schaakmat zette

 

en de koning stierf

Comments

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s