Vincent Grieten – Onbedacht

Onbedacht

Deze kamer, vier muren en twee deuren. De eerste leidt naar een volgende kamer met vier muren en slechts één deur. De tweede leidt me naar buiten. Niet rechtstreeks naar de wereld, maar wel naar een tunnel, een tussenschot, een bufferzone. Maar daar kom ik niet, meer. Neen, ik verkies de eerste deur… In die ruimte is het altijd nacht, zwart. Even zwart als de constante dosis cafeïne in mijn bloed, kleurloos. Hier ledig ik mijn hoofd, hier zweef ik samen met het licht van mijn rechtstreekse connectie met de realiteit. Mijn laptop. Mijn weekend.

Het water loopt, ik bevind me in de nog onbeschreven ruimte. Stomend, met een zachte ruis op de achtergrond. Verluchting, maar geen verfrissing. Ik voel me zenuwachtig, handdoek-deppend kijk ik in de zachtgrijze aangedampte spiegel. Niet helder, niet klaar om ook maar enigszins iets weer te geven of te reflecteren. Niets laten zien, maar wel gezien worden. Ik beweeg me door de ruimtes tot ik mezelf zie en het slot klungelig ontsluit. De tweede deur opent en de dag begint, om twaalf uur. Ik aarzel even, maar stap uiteindelijk dan toch de veel te felle tunnel binnen. Hij gaat in twee richtingen, toch verkies ik er geen één, want het is nog dag, overdag. Weekdagen en lessen, ze zuigen me mager, ze zijn nefast voor de creativiteit. Algemeen, niet enkel en alleen voor mijn creativiteit, maar voor iedereen, voor de collectieve creativiteit. Dé creativiteit! We leren te herhalen, te schrijven zoals onze voorgangers dat deden, te citeren en vooral nooit eigen ideeën op papier te zetten. Neen, we zullen uitleggen wat reeds uitgelegd is en waarmee we het daarenboven slechts eens of oneens kunnen zijn. En dat alles aan de hand van argumenten die tevens al bedacht zijn natuurlijk. Bijdragen aan de credibiliteit van jouw werk. Dat is het belangrijkste. Herhaling en recyclage.

Tunnelvisie, het gaat in twee richtingen, maar ik verkies er geen één. Bovendien is vandaag niet donderdag, want dan had alles anders geweest. Na enkele uren ‘waarheid’ wordt dat alles ’s avonds verbroken. Donderdagavond maakt de universiteitstunnel plaats voor een tot de horizon reikende agora. Mijn zenuwachtigheid verdwijnt en mijn gedachten worden steeds meer helder, het kleurloze zwart krijgt weer rood pigment. Wijn en filosofie.

Drie studenten rond dezelfde tafel, drie individuen, drie personages die het monotoon toneel achter zich laten om te discussiëren. Drie verschillende achtergronden en drie verschillende studies. Een uitstekend rechtsgeleerde, een natuurtalent van een fysicus en een zelfbenoemde schrijver die constant botst tussen het taal- en letterkundige regime en de wiskundig-wetenschappelijke dictatuur. Steeds onbeschreven startend en eindigend met een nieuwe theorie over de maatschappij. Heftig en oneensgezind, zonder moderator, toch tot consensus komen. En afronden met een idee, elke keer weer, één idee. Een stukje vernieuwing dat blijft hangen in de ruimte waarin het bedacht is. Uiteindelijk vloeien deze ideeën weg tezamen met de laatste druppel alcohol. Waarna de vers leeggeschreven bladen weer plaats maken voor een nieuw hoofdstuk aan herhaling.

Helaas.

Comments

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s