LANDJUWEEL 2018: de officiële teksten

Het allereerste Landjuweel in 456 jaar was een volkomen succes, met Lingua uit Antwerpen als winnaar van de publieksprijs en Babylon uit Leuven beloond door de jury. LWK uit Brussel en Filologica uit Gent streden mee en zetten ook hun beste beentje voor. Om meer te weten te komen over wat het Landjuweel precies is, kunt u het verslag door veto lezen of het rapport door de B-magazine (kringblad van Babylon); exemplaren van het blad zijn te vinden in MSI of Erasmushuis of nu ook online te vinden!

LWK (Brussel)

Bij deze performance brachten de vier schrijvers telkens hun eigen gedicht voor.

Je liefde heb ik

losgelaten gelaten

vinden elkaar weer terug

treed binnen

als een onbekende bekendeling

bewandel mijn blote eiland

met onbewoonde voeten

kneed knusse woorden

en laat ze in elkaar verstrengelen

vouw je gedachten open

ontplooi de plooien

laat mij je dan lezen

als een ongeschreven boek

met knus geknede woorden

heb ik je lief

de

ontdekt en ondergaan

Emilia De Feyter

 

Getijde

Ik waan mij oprecht gelukkig

Slenterend in een Brusselse bries

Over een avenue van onontkoombare magie

 

Turen door betraande ramen van knusse restaurants

Mezelf troostend aan zij die een toegangskaart

Voor de liefde wel konden bemachtigen

 

Vreugde vinden in iets anders elders

Een wolk in de vorm van een lach

Een zwierig geschreven woord

 

Maar wetende, vergetende dat

Afleiding als de bliksem

Het idee weer aanwakkert

 

Janina De Greef

 

 

Hoe het was

Ik denk vaak aan hoe het was

Hoe het vroeger was

Alles is zo grijs

En ik ben vergeten

Vergeten welke kleur het was

Ik denk weleens aan hoe het was

Hoe het vroeger was

Ons bed is zo leeg

En ik ben vergeten

Vergeten hoe groot de afstand was

Ik denk soms aan hoe het was

Hoe het vroeger was

Stilte overheerst elk moment

En ik ben vergeten

Vergeten wat onze klank was

Ik denk nu aan hoe het was

Hoe het vroeger was

Ik verdwaal in herinneringen

Maar ik ben vergeten

Lang vergeten hoe het echt was

Maren Vanhouche

 

  Ik wil aan oceanen van limoncello nippen

Op witte duinen waar m’n bronzen standbeeld glimt

Ik wil dat de alcohol in mijn tranen

Onvatbaar wordt voor onbegrip

 

’t is dezelfde trap die ‘k steeds beklim
Ik ken de leuning maar verlies de grip…

Met het zand migrerend trillend slap

Omhoogklauterend naar dat ongedane

 

Doch ik zag hoe Lucia ontsteeg: de klippen
Die grensden aan mijn stad in vroeg’re tijden grim
Toen zwol een hemel in haar onderlip (’t was al te triest)
Ligt ’t aan mij of toont de film ietwat verknipt?

 

Thans rest ons, vrees ik, niets communicatiefs
’t is dat een mens de laatste tijd zo weinig sliep
Ik hoorde dat wen ‘n man zich door de slapen

 

Schieten wou, en hij na enige tijd de loop ter hersenen hief,
Hij, slaappillen zijn danig duur, hij riep:
Mijn hemel is een blauwig vuur!

 

Anthony Manu

 

FILOLOGICA (Gent)

Schrijver: Youness Iken

Performer: Lize De Ryck

 

Wereldoorlog I, De Groote Oorlog.

 

Miljoenen mensen verloren hun leven tussen 1914 en 1918.

De achterblijvers bleven achter met niets, tussen 1914 en 1918.

En de meesten, die wisten niet eens waarom, tussen 1914 en 1918.

Niet dat ze het na 1918 wel wisten…

 

If any question why we died,

Tell them, because our fathers lied.

 

Wat een geluk dat Rudyard Kipling nog zo bekend is vandaag.

 

“da’s toch diene van de sjakosjen he?”

 

Nee.

 

“Goh en diene Last Post das toch wel vree schoon zeh, met al die bloemekes enal”

 

Jaja madam.

 

Nooit meer oorlog, werd er toen verkondigd. Dan is alles toch niet voor niets geweest. En ze leefden nog lang en gelukkig!

 

 

BOEM PAUKESLAG

 

Het Interbellum vliegt voorbij en Wereldoorlog II is daar!

 

Bigger better stronger!

Wereldoorlog II, new and improved!

De tanks worden groter, de slachtoffers talrijker en de executies efficiënter!

Ons wapenarsenaal is beter dan ooit!

 

“Goh, da was me toch nog al iets he, dienen Hitler, hij had toch nie al die mensen moeten vermoorden ocharme”

 

Nee madam.

 

“Het is me ten enenmale onmogelijk alles op te bouwen op de basis van dood, ellende en verwarring. Ik zie hoe de wereld langzaam steeds meer in een woestijn herschapen wordt, ik hoor steeds harder de aanrollende donder, die ook ons zal doden, ik voel het leed van miljoenen mensen mee.”

 

“Ah die Anne Frank, van dat dagboek daar in Amsterdam, die joden kunnen toch ook overdrijven zeh, ’t is nu al zoveel jaren geleden, kijk ’t is heel erg wat er gebeurd is maar ’t leven moet verder he!”

 

Jaja madam.

 

Maar dat is nog niet alles! Bekijk zeker ook nog eens onze nieuwste uitvinding, de atoombom!

 

Boem.

 

Koude Oorlog

Berlijn in twee!

De inwoners van Berlijn werden deze ochtend opgeschrikt toen ze uit hun raam keken en een meer dan 3 meter hoge muur zagen staan midden in de stad. De ideologische verschillen tussen Oost en West verscherpen, een daar is de muur nu een duidelijk symbool van geworden.

 

Da’s toch nogal iets he zeg!

 

De oorlog bereikt stilaan een kookpunt. De toestand in Cuba is kritiek, nu de Sovjet-Unie haar wapens op het eiland bewaart.

Misschien betekenen die nucleaire wapens wel het einde van de wereld?

 

“A single flight of planes no bigger than a wedge of geese can quickly end this island fantasy, burn the towers, crumble the bridges, turn the underground passages into lethal chambers, cremate the millions.”

 

“Goh, 9/11, da was ook iets wreed erg he, ik weet nog perfect waar da kik was toen da gebeurde”

 

Nee madam, dit was de Koude Oorlog.

 

Vandaag

Israël, Syrië, Irak, Afghanistan, Pakistan, Somalië, Zuid-Soedan, Nigeria, Filipijnen…

Dat zijn er veel he?

 

7 januari 2015, Charlie Hebdo,

13 november 2015, Bataclan,

19 december 2016, Berlijn

3 april 2017, Sint-Petersburg,

22 mei 2017, Manchester,

17 augustus 2017, de Ramblas…

Dat zijn er veel he?

 

I shall stand for love,

Even with a broken soul,

Even with a heavy heart.

I shall stand for love,

For the world is wounded.

Not just my little piece of land,

Where I am mostly safe,

Where I am mostly well,

But our world, everywhere

Every day.

 

Dit gedicht werd geschreven door Dorothy Oger vlak na de aanslagen in Brussel in 2016.

 

Hoera! (dramatische stilte)

Het is 2 jaar geleden he, weten jullie het?

Die aanslagen in Brussel!

En we staan er nog altijd!

Er is nog altijd …niets …veranderd.

 

LINGUA (Antwerpen, publieksprijs)

Schrijfster en performer: Silke Wossmann

Oh zoete poëzie
Dans met mij
mediteer mij, zo suggestief als jouw lippen
Langswaar je verzen me op de schouder tikken
mij zachtjes likken
ik wil walsen, je zweeft zo mooi
wanneer ik je probeer te schrijven
je dartelt als een lichtekooi
Ik ben jager maar val ten prooi in jouw armen, warme
zo zacht als je knikken
bij elk verrassend weerzien,
want ik plan je niet
Hoe inspiratie omarmt wat altijd in mijn heeft gebroeid
Nu genoeg verwarmd, eindelijk volgroeid

Ik laat het los neem ons terug op
Duw op start nu alleen nog
vooruit neem mij mee zoals we beiden kunnen
Durf mij
En jij erbij
En mijn woorden van vroeger
bewijs gevoelens van nu
Laat mij het juiste leren door verkeerd en verkeerd
en nog eens. Maar nooit mijn bedoeling
Bedoel mij goed zoals ik alles
Liefde is een werkwoord
Bij ons nog onvoltooid maar nooit verleden. Deel het met mij?
Te veel echtheid is twee keer genoeg om los te laten en voel ons.
Zoals we altijd zijn.

Da’s te weinig tijd om alles
te weinig wij per keer
laat ons, gun ons de volle ochtendstond
Opdat wij elkaar beleven
En ons weer geven, maar dan meer
En leer
mij zo veel, zo leuk. Begeer
mij zo nieuw, vertrouwd.
Ik wil dat je mij heldin noemt zoals toen
Dat er nog meer komen gaat
Manneke, dat mij met verstomming slaat
Manneke, wees bang van mij. Ik vind dat zo leuk om te horen
Liefkoos mij, bijt mijn oren.
Je kon zo veel zijn
Jij zou juist de beste zijn
Tijd heelt alle wonden, wanneer likt het de mijn?

Ik weet niet hoe het moet als ik weet wat ik wil
en dat misschien niet het beste is
maar zonder is ook zonder geluk.
Wil je iemand vinden zodat ik verder kan
of met mij zijn zodat ik kan houden van
zonder pijnlijk te blozen.
Je bewaart mij
Ik kan alles alleen behalve liefkozen
Harteloos want jij hebt het mijne
Als ik je zie vind ik het terug
en dan weet ik weer wat het is om te bruisen
Tot jij omdraait en ik vertrek en mijn liefde daar blijft staan
Ons allebei achter laat
Ik doe de afstand ook alleen
Tot mijn pad en het jouwe weer kruisen
Om mij te herinneren aan wat ik niet heb
aan wat ik nooit had
en altijd van zwijm
Ik zie je en ik leef en we hebben zo veel te zeggen
en mijn ziel knuffelt je
Maar mijn lijf durft niet
Ik hou van je ogen, ze hopen zo vals
ik struikel er zachtjes in
Ik hou van je kuiltjes, ze kwetsen zo lief
En ik wil jouw huid op de mijne
want dichter kunnen onze harten niet
Anders deed ik dat.

 

BABYLON (Leuven, juryprijs)

Geschreven door Kobe Penninckx, gebracht door Noa Rousseau, Kaat Bastiaens en Yannis Tate.

Ze Eist

Ze eist de mooiste woorden op
daarom staan die niet hier, ik heb er
eerlijk waar, het grijpen naar
ze zweven om haar sier-
lijk zweven ze, en fier

schrijf ik dan maar hoe mooi ze zijn
ze klinken als muziek, ze kruipen
onbevangen, langs haar wangen
wenken mij en stiek-
em smoezen ze kritiek:

“Hij durft haar niet eens zeggen,
en dat is toch ongehoord, dat hij haar
zes seizoenen warm wil zoenen.”
en ik, ik ben akkoord-
ik krijg dat nooit zo goed verwoord.

 

Younes

Ik zit op de trein
en ik wacht op beelden
Ik schrijf klein
zodat ik fouten kan maken.

Ik weet dat na het fluiten,
na het fluiten van de
conductrice natuurlijk
dat ik ook na het fluiten
fouten kan maken.

De trein rijdt geen beelden
tegemoet. Wel een luchthaven
maar die kan ik niet goed
zien.

Een conducteur geen trice
wenst mij een goedenavond
toe. Hij is niet van hier
volgens sommigen
-vooralsnog kwatongen?-
maar ik bemoei mij niet
want ik kan fouten maken.

Straks kom ik aan
Ik heb geen beelden
want ik heb toch niet
klein genoeg geschreven.

 

No Pedo Echt Waar

Er komt een kind naar me toe.
Het vraagt me waarom ik alles omgekeerd doe,
maar verwoordt het andersom.

Waarom?

Gewoon om, om niet daarom te zeggen.
Om om de werkelijkheid heen te vragen.
Omdat de werkelijkheid dat vraagt, soms.
Soms vraagt die erom, omvraagd te worden,
om vraag te worden, om vaag te worden, om
vage woorden.

En dan komt er een kind naar me toe
dat me vraagt waarom ik alles andersom doe,
maar dan omgekeerd.

En het zwoegt en het zweet en het weet
nu niet meer. Behalve dan dat

Ik hem ook niet kan helpen.

 

Ja, ’t is toch waar?

Ze zeggen dat wij

-da’s lef hebben-

ze zeggen zomaar dat,

dat wij en ik en gij

en ik en wij dus

nihilisten zijn.

 

Da’s lef hebben.

 

Ja dat is dus echt

lef, maar lef he,

met een f he, met lef

dat ze zoiets,

dat wij en ik en gij dus

nihilisten, dat ze zoiets

(ni-hi-hi-lis-te-ten)

(ni-hi-hi-hal-al-isten)

zeggen, zoveel i’s, precies

paarden dat ze zoiets zeggen.

 

Dat wij och god

nihilisten zouden zijn.

 

’t Zijn zelf vadsige pony’s.

 

Comments

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s