BUKO: Eenzaamheid in een groezelig motel

Vernuftig verloederd decor. Twee mannen komen lallend op onder begeleiding van muziek. Op platvloerse, maar meesterlijke wijze vertellen zij over hun seksuele escapades, hun dagelijkse bezigheden, hun ambities en hun dromen. Abattoir Fermé brengt met BUKO een dynamische voorstelling over het eenzame leven aan de zelfkant van de Amerikaanse maatschappij met drank die van de bühne druipt en een overdaad aan verhalen.

Vooral het eerste uur van het stuk blinkt uit door de fantastische spelers op scène. Dominique (Van Malder) en Tom (Vermeir), twee sappige drinkebroers, dissen in navolging van schrijver en zuipschuit Charles Bukowski (1920 – 1994) de meest ongeloofwaardige verhalen op om elkaar de loef af te steken, maar vooral om te overleven. Het zijn hun vertelsels die hen tot mannen van waarde maken en die hen beschermen tegen de gapende afgrond van de absurditeit waaraan hun miserabele leven ten prooi valt. De mannen proberen zich in de schaduw van Hollywood een weg uit de marginaliteit te schrijven. Alleen is het Sunset Motel een vagevuur waaruit ze niet kunnen losbreken. De met drank gevulde ijsmachine op het podium lijkt een lugubere hel te symboliseren, waarin een van de personages ook effectief afdaalt. Daar vindt hij nog meer drank en nog minder inspiratie. De vunzige verhalen van de vrienden zijn al even verslavend als de alcohol die zij naar binnen gieten.

Wanneer de Koreaanse delivery girl (Sung Im Her) het samenspel van de heren verstoort, voelt dat eerder aan als een zonde. Dat ligt niet zozeer aan de actrice, maar wel aan de onevenaarbare chemie tussen Dom en Tom. De vrouw blijkt eerder een plot device dan een personage: haar aanwezigheid zorgt ervoor dat de acteurs een evolutie kunnen doormaken naar de hemel, de hel en terug bij af. Hoewel seksisme hier een issue lijkt, rechtvaardigt het zielige aspect van de drankorgels hier die keuze.

DE GEUR VAN KOKOSLIKEUR

De acteurs zetten een geloofwaardige vertolking neer van dronkenschap. Het voelt allemaal erg natuurlijk aan, terwijl Stef Lernous’ regiewerk achter de nonchalance subtiel merkbaar is. Dat uit zich bijvoorbeeld in het perfecte gevoel van timing en de symbolische plaatsing van de Koreaanse delivery girl tussen de mannen in. Hoewel het stuk eerder lang duurt, verveelt het nooit. Het spel met de vierde wand en de begeestering van de acteurs houden het publiek de hele tijd alert. Dominique zelf thematiseert de lange speelduur: ‘Moet dat hier nu zo lang? Ja, dames en heren, dat moet!’, schreeuwt hij de zaal in. De breed uitgesponnen performance legt de eindeloze, vicieuze cirkel bloot waarin de personages vastgeroest zitten.

Hoe langer Dominique en Tom het podium verzuipen door drank, hoe intenser de alcohollucht bezitneemt van de zaal. De pregnante geur van kokoslikeur en de gedimde lichten dragen bij tot een infernale atmosfeer die degeneratie centraal plaatst. Het destructieve effect van de alcohol, maar vooral de eenzaamheid, voert het stuk naar enkele macabere en groteske scènes die alle amusante humor verliezen. Dominique sleept zichzelf naar zijn kamer, verlaten door zijn enige vriend. Geen gelach. Wel medelijden met de zielige schim van een mens die hij niet geworden is, maar het hele stuk door al was.

Toch besluit de voorstelling met de nadruk op de speciale vriendschap van de ellendelingen: in hun tegenspoed hebben ze wel nog elkaar. Hoewel het verhalenbordeel dat BUKO is bruist van het leven, ligt het verval genadeloos op de loer. Op het einde van het stuk staat het als een paal boven water: voor de kamergasten van Sunset Motel ziet de toekomst er allesbehalve zonnig uit.

Mathieu Lonbois

Comments

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s