PARADISE NOW (1968-2018): Vijftig jaar later en wat nu?

‘We never had to fight for much. Whereas there is much to fight for.’ Op 8 mei ging Paradise Now (1968-2018) in première in de Soetezaal van kunstencentrum STUK in Leuven. Vanuit productiehuis fABULEUS gaat choreograaf Michiel Vandevelde met een groep van 13 jongeren tussen 14 en 23 jaar na wat er overblijft van de erfenis van mei ’68. Wat is er gebeurd met de waarden en idealen die men toen bevocht? fABULEUS blikt terug naar de veranderingen in het verleden om uit te zoeken wat er veranderen moet in de toekomst.
– Kaat De Beule

Het uitgangspunt van dit magnifiek stukje danstheater van fABULEUS/Michiel Vandevelde is het memorabele Paradise Now (1968), een vier uur durende voorstelling van het New Yorkse experimentele gezelschap The Living Theatre. Gezien de zomerse temperaturen op de premièreavond kan ik de keuze van fABULEUS voor een voorstelling die slechts anderhalf uur duurt alleen maar toejuichen voor hun jeugdige acteurs. De spelers van het oorspronkelijke Paradise Now wilden het publiek meevoeren in een extatische trip naar een nieuwe manier van samenzijn, een vriendschappelijke, intieme collectiviteit. Zij streefden naar een ‘permanente revolutie’. fABULEUS herneemt dat thema en geeft er een eigen contemporaine draai aan.

Het stuk begint met vijftig bepalende gebeurtenissen van 2018 tot 1968. De acteurs geven memorabele beelden weer zoals de Falling Man, Steve Jobs met de eerste iPhone in de hand, het aangespoelde lichaam van de driejarige Alan Kurdi en de verkiezing van Trump. De vloeiende bewegingen waarmee de jongeren naar een volgend beeld overgaan, werken haast hypnotiserend en de beelden die ze vormen, benaderen de perfectie. Ik was getuige van een krachtig begin waaraan de muziekkeuze ook heeft bijgedragen. De muziek werkt eveneens bevreemdend omdat die de helft van de tijd niet afgestemd is op de beelden die getoond worden. Zo is er bijvoorbeeld een vrolijk deuntje te horen bij het beeld van een bomaanslag. Soms worden geluiden achterwaarts afgespeeld of stopt de muziek abrupt waardoor een ongemakkelijk gevoel van spanning je bekruipt.

Na de vijftig beelden gaat het er alleen maar heftiger aan toe. De acteurs rennen wild door elkaar en dansen het hart uit het lijf terwijl ze ook kledingstukken uittrekken. Omdat er minderjarigen in het stuk acteren, houden ze het bij enkele schoenen en T-shirts en gaan ze niet poedelnaakt zoals bij de versie van ’68. Toch brengen ze de naaktheid en seksualiteit van de eerste Paradise Now suggestief over met hun bewegingen. Dat is ook het moment waarop ze de vierde wand doorbreken en zelfs door het publiek kruipen. Een acteur aait het hoofd van de man voor mij en een actrice ontbloot haar borsten om toch dat beetje meer Paradise Now-provocatie toe te voegen(zij was wel meerderjarig).

Vervolgens wordt de oorspronkelijke Engelse tekst in het gebeuren verwerkt. De acteurs schreeuwen een voor een slogans zoals ‘You can’t live if you don’t have money!’ en‘I am not allowed to smoke marijuana!’. Daarna worden de vijftig gebeurtenissen opnieuw uitgebeeld, maar versneld en teruggespoeld, evenals de muziek. Verrassend daarbij is dat de acteurs nog steeds zichzelf in de strijd gooien met de energie waarmee ze aan het stuk begonnen zijn, ook al zweten ze nu wat meer. Uiteindelijk nemen ze verspreid plaats op het podium en gebeurt er iets wat niemand had verwacht: ‘We invite you to join us on stage’ verschijnt er op de achterwand. Meer dan de helft van de toeschouwers staat recht, waaronder ikzelf, en als bijen naar honing begeven we ons naar het podium.

Zittend tussen de 13 jongeren die ons al een hele tijd in hun ban houden, zien we het licht langzaam doven. Ik kijk op naar het publiek en het is net of ik ingedommeld ben en droom. Op die plaats zitten op dat moment voelt haast surrealistisch. Er klinken boodschappen die diep doordringen over hoe het nu verder moet met de wereld. Ze smeken om verandering en het enige wat je op dat moment wilt, is die verandering eigenhandig teweegbrengen. Net zoals hun Liefdesverklaring (2014) liet Paradise Now (1968-2018) me niet onaangeroerd, onbewogen en onaangedaan. Ik vóélde de boodschap. Dat heb ik dan ook samen met het publiek duidelijk laten merken met iets wat ik nog nooit in mijn leven had gedaan: een daverend applaus óp het podium.

Kaat De Beule

Comments

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s