Haike Delafontaine – Jong en, verdraaid

Al sinds haar tiende levensjaar doorploegden Eros en Thanatos als twee ferme rossen Olga’s stevige, massieve kleigrond. Haar akkers waren vruchtbaar, maar dat nam niet weg dat de fiere gewassen al eens durfden te bezwijken onder de enorme stortregens die van tijd tot tijd over het landschap heen trokken. Ja, ze wou al seks en dood nog voor ze goed en wel wist wat het betekende; ze wou het zelfs al voor ze deftig geleerd had hoe ze haar grond degelijk moest irrigeren (ook al betwijfel ik of ze het dan ooit effectief geleerd heeft). Maar als seks haar al enigszins voor haar doodsdrift had kunnen behoeden dan was het alvast niet die met mij. Toen ik haar ontmoette, was ik nu eenmaal te jong en egoïstisch om haar te geven wat ze nodig had, en erger, te jong en egoïstisch om uit de dunne gleuven van haar doorzopen akkerland weg te sijpelen en haar oogst aldus van de verstikkingsdood te bevrijden. Ik kon haar niet verlaten.

“Op een dag gaat ge me niet meer kunnen tegenhouden, Haike. Dan spring ik van een brug, en ge gaat er niets, maar dan ook niets aan kunnen doen. ’t Heeft geen zin, ge kunt me niet dwingen om te blijven. Ik ben niet gemaakt om hier te zijn,” zei ze me op een dag nadat ik al jaren te lang in Leuven gebleven was om krampachtig te voorkomen dat Thanatos de overhand van Eros zou krijgen.

Ik denk niet dat ik het op dat moment wilde horen. Ik denk niet dat ik het ooit heb willen horen. Ik keek haar schichtig en schuw vanuit mijn ooghoeken aan, alsof ik bang was dat als ik haar zwarte ogen in hun volle glorie – seks in een doodsjasje – zou aanschouwen, dat op zich al voldoende zou zijn om haar tot een sprong uit haar raam te overtuigen. Mijn ogen volgden minutieus diezelfde beweging, van haar bed (en honing op haar dijen) naar het raam (en zoveel meer). Ik zag hoe de hemelsblauwe lucht scherp afstak tegen de zwart-witfilm van Luis Buñuel die zich op mijn netvlies afspeelde, hoe de harde betonvloer daar beneden haar vriendelijk aan het wenken was, en hoe haar tuin en die van de buren door een muur van rode bakstenen van elkaar gescheiden werden. Fijn klimop overwoekerde de stenen, maar het slaagde er niet in om de gure gevel van zijn stalineske karakter te beroven. Ongedierte baande zich langs alle kanten een weg naar ons toe, maar hield halt op het moment dat de buurvrouw de deur van haar buitenverblijf achter zich dichtsloeg, op weg naar haar minnaar. Ik wist dat ze een zouden worden met de zee en het strand en ik vroeg me af of ze nog een plaatsje voor me zouden over laten. Toen ze me betrapte op het feit dat ik haar zat te bespieden, haalde ze haar schouders op, je m’en fous. Het was alsof ze me wilde zeggen ‘houd uw wijf en haar gekheid maar daar, en ge krijgt de zee en andere rozengeur en maneschijn er wel voor niets bij’. Maar omdat de andere rozengeur en maneschijn niet op voorraad waren en mijzelf versmelten met de zee slechts een vage droom in een verre toekomst leek, was ik spijtig genoeg niet in staat om mijn wijf en haar gekheid aan haar kant van de muur te houden. Ik slikte.

“Ik ga het niet laten gebeuren, Olga. Ik ga u niet laten gaan. Ik zweer dat ik hier snel kan raken. Als ge u nog eens zo slecht voelt, of gewoon niets voelt, moet ge me gewoon roepen. Alsjeblieft, beloof me dat.”

Ze knikte. Ze wist dat ik het niet zou begrijpen. Ze wist dat ik daar te dom voor was. Maar ze wist niet dat eens ik het zou begrijpen, het loodzware harnas dat mijn liefde voor haar was als gutsende regen van mijn schouders zou ketsen. Ze had toen niet hoeven knikken, maar ze had me moeten slaan. Spijtig voor ons allebei zou ze me pas slaan wanneer ze mijn kostbare gitaar al tot fijn stof gereduceerd had, waardoor ik, de blinde man, verweesd in de Mexicaanse sloppen zou achterblijven, en net als haar mettertijd vergeten zou worden.

Comments

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s