Aurélie Cremers – Het was bij de vuurtoren

het was bij de vuurtoren
dat hun blikken elkaar
voor het eerst ontmoetten
zij tekende en hij wandelde en

het was bij de vuurtoren
dat hun blikken elkaar
voor een tweede keer ontmoetten
ze zeiden geen woord
want hun blik was genoeg

het was bij de vuurtoren
dat hun blikken elkaar
vonden en vasthielden
voor een derde en een vierde en
vanaf dan elke nacht opnieuw

hoe het toen verder ging?
wie zal het je zeggen, iemand zei
dat ze zo ver zwommen dat
ze de maan konden raken
een ander, dat ze elke nacht verhalen
sprookjes, mythes, legendes vertelden
tot de toren zijn licht uitblies
of nog een ander,
dat er schrammen op hun huid
door het rennen op de rotsen
misschien gebeurde dat allemaal
maar wat nooit verandert, is
dat een jongen en een meisje
dat ze niet vriendjes, maar meer dan dat dat
als je nu langs de vuurtoren wandelt
je nog steeds het gelach of
het gefluister zou horen
als een echo langs de duinen
en toen sloeg ik het boek dicht

met haar armen over elkaar
en fronsende wenkbrauwen
vroeg ze naar de rest
de rest?
ik kon alleen maar glimlachen
en zei niets meer
toen de maan ons verliet
want hoewel de vuurtoren
’s nachts bleef branden
deed hun liefde dat niet

Comments

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s