Benoit Vermaele – Waarom wil ik scheef zijn?

Waarom wil ik scheef zijn?

Zou het kunnen dat al mijn redenen en excuses een simpele waarheid proberen te bedekken? “Je joue aux échecs parce que c’est la seule chose qui peut me rendre de la paix quand je suis en train de me tracasser obsesivement”, “Ik moet roken om te kalmeren”, “Drinking helps me to overcome social anxiety”,

“Quand je reste sobre il est inévitable d’être perturbé par la laideur et la stupidité du monde”,

“Cannabis is een kortetermijnoplossing als mijn hoofd pertinente salvo’s gedachten aan me opdringt”, “The constant presence of the mediocrity of reality brings me to a state of boredom only beatable by the hypnotising suddenness of change in perception induced by great adventure or psychedelic substances”, “Autrement je ne viens pas à trouver le sommeil dans périodes d’ impétuosité mentale”,

“Zonder koffie ben ik echt geen mens ’s ochtends”, “I just eat to keep my hands and mouth busy”, “Il est complètement naturel d’aspirer au doux toucher d’une autre personne car il n’y a rien d’autre qui possède plus d’avantage évolutif qu’un exhorter de se reproduire” …

Ik ben gewoon verslaafd, nee? Het is toch niet nodig al deze drogredenen te blijven herhalen, ze waren al hol voor ze waren uitgesproken. Bij frequent gebruik van een bepaald verslavend middel of systematisch uitvoeren van een handeling die een zeker gevoel van voldoening met zich meebrengt, komt het erop neer dat, door een complex (en niet nader gespecificeerd wegens nog niet volledig doorgrond) fysiologisch proces, er zich een instinctieve drang vormt die het lichaam drijft naar herhaling van die daad. Zich bezighouden met de hersenspinsels die dit fenomeen proberen te vertalen naar ons gebrekkig standpunt waarin vrije wil en verantwoordelijkheid belangrijke vervormende factoren zijn, is vergelijkbaar met een historicus die probeert de geschiedenis van een volk te reconstrueren ervan uitgaande dat wat hij ziet op muurschilderingen gevonden in religieuze gebouwen exacte weergaven zijn van

waargebeurde taferelen.

 

Of is het gewoon de hoop dat je in de overgave van jezelf aan die benevelende invloeden de controle verliest en wordt meegevoerd op golven van onvoorspelbare willekeur naar een plaats ver van waar je je bevond toen je nog nuchter was? Escapisme is in ieder geval een valabele gedachtengang als je beseft dat zelfs de schrijver van deze tekst is gevlucht van een vertellende eerste persoon naar de persoon die nu wordt aangesproken door zijn eigen woorden…

Maar waar vlucht je dan voor? Wat is er zo vreselijk aan dit leven, en zeker aan het jouwe, dat je je gedwongen voelt te grijpen naar verdovende middelen, verlossende fantasieën en opslorpende verstrooiingen? Iedereen moet toch een manier vinden om om te gaan met de onvermijdelijke ontgoochelingen die je tegenkomt op de weg van naïeve onschuld naar verbitterd cynisme. Niemand is vrij van spijt of schuld, van pijn of gemis, maar toch slagen de meesten onder ons erin het zelfrespect op te brengen om te blijven gaan, dat vizier vastgepind te houden op gestelde doelen en zich niet te verliezen in vluchtroutes onderweg.

Waarom heb je dan steeds opnieuw die reflex wég te willen zijn, als je ondertussen wel al weet dat je je na verloop van tijd toch telkens weer wat dieper bevindt in de ravage die je hebt aangericht terwijl je weg was.

Benoit Vermaele

 

Comments

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s