Louise Verbeeck – 2 gedichten

Geregeld droom ik dat mijn poëzie in dialoog treedt met uw
muziek en dat we daar dan samen zorgeloos op dansen.
‘T is geen dans van langdurig geluk,
maar het zijn wel de bewegingen van een troosteloos snikkende melancholie. 
Niet wetende wie eerst te troosten, terwijl we met onze voeten in het nat van onze tranen staan.
We proberen wel te luisteren, maar we zijn elkaar niet en niet ben ik nu mezelf, noch zijn wij.
Maar de tijd is er wel, die zal er altijd zijn en samen met haar tellen wij af naar de vreugde.
En wanneer het huilen van onze ogen het water tot aan onze lippen doet stromen,
zullen wij de vreugde niet meer vinden in het dromen.

 


 

De torens van ons paleis doorkliefden iedere dag de wolken en trokken zich niets aan van de regen. Zachte druppels van verdriet dropen langs de ramen terwijl wij schuil gingen achter de muren van onze liefde. Geen zonnestraal kon onze burcht verwarmen, maar wij verwarmden ons aan elkaar. Totdat de regen de voegen van onze torenhoge muren deed veranderen in spons. Terwijl je steen na steen ons paleis weer tot een ruïne zag vergaan, probeerde ik mezelf dieper in de warme plooien van uw huid te nestelen.
Vergaan.
Ver gaan, ja. Voor jou wou ik helemaal vergaan.

Comments

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s