Aurélie Cremers – ode aan een wintermorgen

wanneer de eerste zonnestralen

zachtjes binnen schijnen

door het raam dat nog

openstond van de nacht ervoor

wanneer alleen de dekens

mij van jou houden

en al onze kleren

de houten vloer versieren

 

wanneer mijn vingers

zachtjes je wang strelen

en mijn neus de restanten

van je parfum ruikt

wanneer mijn lippen die van jou

vinden in een spel van verstoppen

en je twee woordjes fluistert

in een ochtends gezucht

 

wanneer onze kleine kusjes

langzaam verhitten en

versmelten in iets eeuwig

en we branden met

zo’n intens verlangen

en onze hemel hellig wordt

 

dan ademen we alleen maar dat

waar de lucht niet meer aan kon

met op de achtergrond de

vers gevallen sneeuwvlokjes

in de winterzon

 


 

When the first rays of sun softly shine through

The windows left open from the night before

When only the sheets separate me from you

And all our clothes decorate the wooden floor

 

When my fingers slightly stroke your cheek

And my nose smells the remnants of your cologne

My lips meet yours in a game of hide and seek

As you whisper two words in a morning moan

 

When our little kisses slowly catch fire

And melt into minutes, into hours

And we burn with such intense desire

That Hell becomes a heavenly world of ours

 

Then we lie in our ashes as one;

Against the freshly fallen snowflakes

In the winter sun

Comments

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s