Bart van den Broeck – Kerst 2017

“Geen witte Kerst dit jaar”, merk ik op wanneer ik vluchtig een blik op het stilleven van de straat werp. “zal aan de klimaatsverandering liggen”, volg ik op met een cynische grinnik. Nog voor de timide scène al haar geheimen kon prijsgeven, werd onze tête-à-tête abrupt verstoord. Een bulderende stem torent vanuit de benedenverdieping: “komen eten!”, met een geruisloze zucht verplaats ik me naar haar geluidsbron. De rommelige keuken, haast zo volgestouwd als het afsprakenbestand van de lokale tandarts dezer dagen, draagt een parfum van ovenhapjes. Als ik me een weg door de keuken baan richting de living, zie ik in mijn linker ooghoek de weggemoffelde dozen van het huismerk, verborgen voor de nietsvermoedende gasten. Eens in de living, moet de observeerder zich voorbereiden op een bombardement van prikkels. Zo lijkt het erop, dat de interieurarchitect aan een ernstige vorm van horror vacui lijdt. Eens de hapjes verorberd zijn aan de salontafel, weliswaar voor de TV, wordt er overgeschakeld naar het hoofdgerecht. Na dit achter de kiezen te hebben, geserveerd met een resem banale vragen als supplement, besluit ik het dessert maar over te slaan. Ik vertrek linea recta naar de voordeur, in de hoop te verdwalen in de wereld die ze voor mij vergeefs verbergt. Zo bewandel ik de eindeloze straten, met aan weerszijden het commercieel schijngeluk van ideale gezinnen, die watertanden naar hun online gekochte pakjes onder de kerstboom. Ach, de anonieme slachtoffers van de heersende ideologie, je zou haast medelijden voor hen opwekken. Diegenen die niet aan deze praktijken konden participeren, worden verzameld in de vele kroegen, waar ze deze miserabele dag dienen uit te zitten. Het is dan ook een goede zaak dat dit onder verdoving gebeurt, eigenlijk niet zo heel afwijkend van de norm. Ik zoek een eenzaam plekje op, vergeten door vadertje tijd, waar ik me languit op een bankje leg. Voor een korte periode heb ik geluk gevonden, ik kon werkelijk geen enkele reden tot ongeluk vinden, ik dacht haast dat ik ziek was. Maar, godzijdank, daar komen de mijmeringen al, ik kan weer gerust ademen. Ik droom weg en word na een onbepaalde tijd onder een deken van sneeuw wakker. Dan toch nog een witte Kerst.

 

En hij/zij/x leefde nog lang…

 

 

 

 

 

 

En net zoals het meisje met de zwavelstokjes, gaat het licht, al is het voor even, uit.

Comments

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s