Tweeluik: Anneleen Léger – Grensgevallen

Elegie voor een stervende stad

We hebben je nooit naar waarde geschat, arme stad.
tienergezwijmel, kikkerjachtpartijen, familiebanden ten spijt
je bleef een afdankertje van onze ouders.

Daar lig je dan, in twee gebroken,
stervend sindsdien in de pittoreske wurggreep van de grensrivier.
Nu tast je vergeefs in je zakken naar wat vuur voor je pijp
je laatste rocheladem puttend uit de vervlogen kadans van
marcherende militairen – ze zetten je eerst op de kaart en
vraten je dan leeg. Maakten je kapot.
Ach, je kreeg er tenminste wat geschiedenis voor terug… –

Zij traden je minder met de voeten dan wij
op onze vlucht uit de marge
grensstad – grootstad – wereldstad
De zuiderzon zou de wonde wel dichten, dacht ik.
Die vermetele kutgrens echter dook ongevraagd terug op – binnenin.
Opgevouwen in mijn koffer zeulde ik hem achter mij aan,
terug van wereld- naar grootstad, niet verder.

Tussen de gekreukte kleren souvenirs en
zonnebrand diepte ik een pakje lucifers op.
De moed om dat vuur tot bij jou te brengen, mijn stad,
is onderweg ergens van tussen de boeken
mijn schoenen ingerold.

 

Aan een vreemdeling in de kantine van het Gorki Theater

Een aarzeling: “Na jou, ik weet nog niet wat ik neem.”
“Geen sprake van. Jij eerst.”
Een lach en een verontschuldiging later namen we beiden hetzelfde.

We lepelden de Berlijnse vrieskou uit ons lichaam
warmden ons aan het comfort van die toevallige ontmoeting
gek, hoe zoiets je kan verrassen
alsof de ijzige wind ook de hoop op iets zinvols wegsnijdt
nee, ik had geen vuur, maar de anderen wel en
onder de vonk van je tabak ontdooiden we verder.

Je raapte de stukken van je gebroken Engels samen en
vertelde dat wie daar zijn hart op de planken legt
zijn eigen cel bouwt
je vluchtte uit de holle theaters met hun
draagbalken kreunend onder het regime dat ze torsen
met hun muren die tussen ons en het verhaal in staan.
met jou staken ook de woorden de grens over
op weg naar de stad die haar muren sloopte.

“Ik ga terug,” zei je. Je had een plan.
Het was al donker en
hoewel je nog niet voldoende brokstukken had om je verhaal af te maken
liet ik je achter in de wetenschap dat die vonk in de nacht
terug over grenzen zou gaan en ook daar muren zou slopen.

Comments

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s