Marieke Ornelis – Goudleer

Goudleer Ze vreet haar aureool op Spoelt goudvissen door het riool Van het goudleer losgescheurd Dit is nog nooit gebeurd Ongezien De portretten kijken op Verering aan de vrachtwagens Gilt ze Bulldozer mij desnoods de bodem in Al kom ik er aan de andere kant van de wereld weer uit Spuit me vol psalmen Spasmen van bloedlyriek De gloed van gezangen de geur van kaarsvet Verering aan de vissen Ze smijt parels voor de zwijnen Wringt kalkoenhalzen om Nagelt een rendierhoofd vast aan de muur Klauwt naar vleesgeworden woorden Uit verre oorden blijf Groeit slagtanden over haar hele lijf Verering … Lees verder Marieke Ornelis – Goudleer

Bart van den Broeck – Laat ons zeveren

Laat ons zeveren   Op die naïeve jeugd, die door de straten voor het klimaat marcheert Op die koppige vakbonden, die met hun onnodige stakingen het land lamleggen Op onze eerste minister, die toch naar Marrakesh getrokken is Op de ondemocratische praktijken die zich in Ninove afspeelden Op de vele immigranten, die niets bijdragen en tegelijkertijd onze jobs afnemen Op die vele critici, met hun antikapitalistische propaganda Op de mainstream media, die nefaste leugens op massaschaal produceert En wanneer ons speeksel opgedroogd is En wanneer onze gal versteend is Misschien zouden we dan zelf onze gedachten kunnen heroveren Ach, dat … Lees verder Bart van den Broeck – Laat ons zeveren

Jan-Willem Schneider – Herfstlied/Winterwals

Herfstlied   Wild walste wind van west, En rolde zee tot golven rond. Spetters Regen dreunde het dek. Mee floot het raam.   Het water baste onder en spoog schuimzout hoog. Donder rommelde, trilde en het schip danste geschokt weg!   Zo zong Zing zijn zang snel hijgend: ‘Herfst’     Winterwals   Witte vlokken vallen in hun dwarreldans naar de grond. Wit drukken krakende voetstappen, steeds harder, dan zachter tot stilte volgt. Lees verder Jan-Willem Schneider – Herfstlied/Winterwals

Bart van den Broeck – Kerst 2017

“Geen witte Kerst dit jaar”, merk ik op wanneer ik vluchtig een blik op het stilleven van de straat werp. “zal aan de klimaatsverandering liggen”, volg ik op met een cynische grinnik. Nog voor de timide scène al haar geheimen kon prijsgeven, werd onze tête-à-tête abrupt verstoord. Een bulderende stem torent vanuit de benedenverdieping: “komen eten!”, met een geruisloze zucht verplaats ik me naar haar geluidsbron. De rommelige keuken, haast zo volgestouwd als het afsprakenbestand van de lokale tandarts dezer dagen, draagt een parfum van ovenhapjes. Als ik me een weg door de keuken baan richting de living, zie ik … Lees verder Bart van den Broeck – Kerst 2017

Vincent Grieten – Zwijgt; ga naar huis

Zwijgt; ga naar huis   Niet met ongezond verstand beschonken vinden wij op irrationele nachtelijke queeste mannen en vrouwen gelijk want liberaal is de samenleving waarin alles gelijk herinnert aan het met witte pantoffels te betreden spiraal   l’hôpital!   wanneer naar waanzin smachtende spraakwatervallen bedijkt worden en tegenwoordige tijd als een verleden overloopt   Barman, doe me nog maar een pintje… Lees verder Vincent Grieten – Zwijgt; ga naar huis

Vincent Grieten – Zwaartekracht doet me sneller vallen

Ik heb domweg geleerd dat ’t koude vertrouwde altijd beter is dan je huis in brand. En ik verkondig het gretig. Mensen luisteren dan echt, want ze graven terug en zien zichzelf balanceren. Op alle momenten waar ze bijna hun evenwicht verloren en de dieperik intuimelden naar iets nieuws. Schrijf het op een papiertje. In je geheugen prent je ’t niet. Lees verder “Vincent Grieten – Zwaartekracht doet me sneller vallen”

Felix Sandon – Twee Handpalmverhalen

Missen

Ik opende mijn ogen en de zon brandde hevig. Twaalf was ik, en opa had me meegenomen op een tocht in een muffe, rammelende bus naar een parkeerterrein buiten de stad. Het was zondag, dus was het er doodstil. Nergens viel een mens of wagen te bekennen.

‘We brengen veel tijd samen door, maar er komt onvermijdelijk een dag dat je zal zeggen “Met die ouwe zak wil ik niks meer te maken hebben”, een dag waarop we afscheid moeten nemen van elkaar. Maar die dag moet er ook zijn,’ had opa me op de bus toevertrouwd. Vol ongeloof had ik hem aangestaard.

‘En daarom moeten we elkaar leren missen,’ had hij eraan toegevoegd. Lees verder “Felix Sandon – Twee Handpalmverhalen”