Hannah Thijs met ’n A4’tje

Op een Ijslands gelijkend strand, zonder al te veel zand, weinig aards, waren zij. Buitenwerelds veel water, weinig licht. Er was wind op deze plek omdat er maar weinig tastbaars was. Het was vooral heel donker, al scheen er wel een beetje licht, beiden niet wetende waar het vandaan kwam, beiden ongeïnteresseerd in dat feit. Ze zwommen door ontelbare zachte golven. Op deze plek in een universum onbekend, vertrouwden water en mens elkaar. Ze vloeiden door elkaar en over elkaar en met elkaar. Alsof het een dans van herkenning en respect was. Deze twee mensen, nieuwsgierig naar onaardse oorden, gerustgesteld … Lees verder Hannah Thijs met ’n A4’tje

Bart van den Broeck – Kerst 2017

“Geen witte Kerst dit jaar”, merk ik op wanneer ik vluchtig een blik op het stilleven van de straat werp. “zal aan de klimaatsverandering liggen”, volg ik op met een cynische grinnik. Nog voor de timide scène al haar geheimen kon prijsgeven, werd onze tête-à-tête abrupt verstoord. Een bulderende stem torent vanuit de benedenverdieping: “komen eten!”, met een geruisloze zucht verplaats ik me naar haar geluidsbron. De rommelige keuken, haast zo volgestouwd als het afsprakenbestand van de lokale tandarts dezer dagen, draagt een parfum van ovenhapjes. Als ik me een weg door de keuken baan richting de living, zie ik … Lees verder Bart van den Broeck – Kerst 2017

Haike Delafontaine – Jong en, verdraaid

Al sinds haar tiende levensjaar doorploegden Eros en Thanatos als twee ferme rossen Olga’s stevige, massieve kleigrond. Haar akkers waren vruchtbaar, maar dat nam niet weg dat de fiere gewassen al eens durfden te bezwijken onder de enorme stortregens die van tijd tot tijd over het landschap heen trokken. Ja, ze wou al seks en dood nog voor ze goed en wel wist wat het betekende; ze wou het zelfs al voor ze deftig geleerd had hoe ze haar grond degelijk moest irrigeren (ook al betwijfel ik of ze het dan ooit effectief geleerd heeft). Maar als seks haar al … Lees verder Haike Delafontaine – Jong en, verdraaid

Felix Sandon – Twee Handpalmverhalen

Missen

Ik opende mijn ogen en de zon brandde hevig. Twaalf was ik, en opa had me meegenomen op een tocht in een muffe, rammelende bus naar een parkeerterrein buiten de stad. Het was zondag, dus was het er doodstil. Nergens viel een mens of wagen te bekennen.

‘We brengen veel tijd samen door, maar er komt onvermijdelijk een dag dat je zal zeggen “Met die ouwe zak wil ik niks meer te maken hebben”, een dag waarop we afscheid moeten nemen van elkaar. Maar die dag moet er ook zijn,’ had opa me op de bus toevertrouwd. Vol ongeloof had ik hem aangestaard.

‘En daarom moeten we elkaar leren missen,’ had hij eraan toegevoegd. Lees verder “Felix Sandon – Twee Handpalmverhalen”

Simon Vermeulen – KOUKLITSA

Simon Vermeulen is een masterstudent taal- en letterkunde, Latijn en Grieks, en verrijkt zijn vrije tijd met verscheidene creatieve ondernemingen, waaronder voornamelijk tekenen en schrijven. Hij viel al in de prijzen bij wedstrijden als Write Now! en de Interfacultaire Literaire Prijs.

Als de zon in de juiste richting schijnt, zie ik de vacuüms die haar lichaam hier lang geleden heeft achtergelaten, de ruimten die ze innam en die niet meer zijn opgevuld door de lucht toen ze wegging.


- De grote vrouw, Meir Shalev


 

Kalispera!’ Naar goede gewoonte valt mijn huisbaas binnen zonder kloppen en met heel wat gevloek.

‘Ongelooflijk. Vandaag pist God op Griekenland zoals hij nog nooit eerder heeft gedaan, en dan tel ik die verdomde crisis erbij. Nu moeten we ook nog verzuipen.’

Hoeveel schuttingwoorden ze ook gebruikt, Constantina lijkt altijd een kind. Een poederige wolk van charme omhult haar terwijl ze de kamer inglijdt. Onbewogen overziet ze de chaos die ik heb gecreëerd op de twaalf vierkante meters die ze aan mij verhuurt. Vandaag kleurt de wereld grauw en nat, maar Constantina is een baken van licht. Ze draagt een oudroze mantel en witte sneakers met plateauzolen. Grieken noemen hun vrouwen vaak kouklitses, poppetjes. Constantina is meer dan dat. Ze is een levende schets. Lees verder “Simon Vermeulen – KOUKLITSA”

Cédric Leppens – Vurig Vervagen

Vurig Vervagen is een kortverhaal van de hand van Cédric Leppens. Leppens werd geboren op 26 maart 1995 en woont op Kempische bodem, in Wortel. Hij studeert taal- en letterkunde in Antwerpen, schrijft af en toe kortverhalen en momenteel werkt hij aan een comedystuk.

Vurig Vervagen

Ik was ondertussen al een hele tijd onderweg in deze auto, waarvan ik niet wist dat ik erin vertrokken was. Het dashboard vertelde me dat ik al tien kilometer achter de rug had, maar er was geen klok aanwezig en ik had geen besef van tijd. Het ging tussen mij, de auto en de weg. Ik kon de motorkap zien, of tenminste wat ervan over was. Een grote deuk in het midden en de koplampen hingen er als verlepte bloemen uit. Ik vroeg me af hoe het mogelijk was dat deze auto nog steeds aan het rijden was. Ik herinner me heel weinig van voor deze tien kilometer. Ik weet niet wat me ertoe aanzette te vertrekken, noch weet ik waar ik naartoe aan het rijden was. Ik reed zonder enig doel op deze weg, die – toen ik erover nadacht – op de volledige afstand nog steeds geen enkele bocht vertoond had. Misschien was dit gewoon een droom? Dat moest het wel zijn, aangezien er geen andere verklaring was voor wat ik aan het beleven was. Zo kregen mijn gedachten even rust, eventjes zonder vragen. Lees verder “Cédric Leppens – Vurig Vervagen”

Kilian Gotink – Doornloos Roosje

Doornloos Roosje

‘Ik heb mama gevraagd waarom je haar gisteren een roos gaf,’ zei ze aarzelend, terwijl ze aan kwam lopen en toekeek hoe ik, aan het vijvertje gezeten, onbehouwen een mus uit een stuk hout poogde te snijden. Ze had een hand geheven tegen de felle zon, maar liet die al snel weer zakken.
‘En wat zei ze?’ vroeg ik nieuwsgierig.
‘Dat dat roosje een teken was van je liefde. Ze zei ook dat het leek op mij.’ Ze begon te blozen toen ze verderging. ‘Volgens haar ben ook ik als de bloesem, de betoverende geur, de schoonheid.’ Lees verder “Kilian Gotink – Doornloos Roosje”