Leen Van Ende – Ma Reprise: Recensie

Het leven is een schouwspel’, zegt men vaak, maar kan alles wel naar de scène vertaald worden, zelfs de pijnlijkste passages in een mensenleven? Antwoorden zoeken we bij Milo Rau, Polynomial C op repeat.

Een tijd geleden stond Rau met zijn levenswerk Das Kongo Tribunal op Artefact in STUK: een installatie die de wantoestanden in Congo aankaartte en waar fictie veranderingen in de realiteit, of het feit, teweegbracht. Of hoe ook nu theater nog maatschappelijk relevant is en zowel vriend als vijand bekoort. La Reprise vaart ongeëvenaard mee op die koers als eerste luik van Rau en zijn IIPM’s (International Institute of Political Murder) Histoîre(s) du Théâtre waarin ons genadeloos een kritische spiegel voorgehouden wordt, vanaf onze zachte- geprivilegieerde -theaterzitjes. Lees verder “Leen Van Ende – Ma Reprise: Recensie”

PARADISE NOW (1968-2018): Vijftig jaar later en wat nu?

‘We never had to fight for much. Whereas there is much to fight for.’ Op 8 mei ging Paradise Now (1968-2018) in première in de Soetezaal van kunstencentrum STUK in Leuven. Vanuit productiehuis fABULEUS gaat choreograaf Michiel Vandevelde met een groep van 13 jongeren tussen 14 en 23 jaar na wat er overblijft van de erfenis van mei ’68. Wat is er gebeurd met de waarden en idealen die men toen bevocht? fABULEUS blikt terug naar de veranderingen in het verleden om uit te zoeken wat er veranderen moet in de toekomst.
– Kaat De Beule

Het uitgangspunt van dit magnifiek stukje danstheater van fABULEUS/Michiel Vandevelde is het memorabele Paradise Now (1968), een vier uur durende voorstelling van het New Yorkse experimentele gezelschap The Living Theatre. Gezien de zomerse temperaturen op de premièreavond kan ik de keuze van fABULEUS voor een voorstelling die slechts anderhalf uur duurt alleen maar toejuichen voor hun jeugdige acteurs. De spelers van het oorspronkelijke Paradise Now wilden het publiek meevoeren in een extatische trip naar een nieuwe manier van samenzijn, een vriendschappelijke, intieme collectiviteit. Zij streefden naar een ‘permanente revolutie’. fABULEUS herneemt dat thema en geeft er een eigen contemporaine draai aan. Lees verder “PARADISE NOW (1968-2018): Vijftig jaar later en wat nu?”

JR: De magische bol van William Gaddis

Met JR gaan Toneelhuis en FC Bergman met succes op zoek naar een vroeger stadium van onze kapitalistische samenleving zoals we die nu kennen: een gestructureerde chaos van communication overload, eenzaamheid en vervreemding.

In het midden van een gigantische ruimte in de oude Electrabelsite te Schelle staat een vierkantige constructie. Aan elke zijde van dat vierkant staat een tribune, waarin het publiek vrij mag plaatsnemen. Dat is een ingrijpende keuze: de plaats waar je zit, zal voor een groot deel de ervaring van de voorstelling bepalen. In die keuze komt duidelijk het polyperspectivisme naar voor, dat zich ook in de inhoud van JR zal manifesteren. Lees verder “JR: De magische bol van William Gaddis”

BUKO: Eenzaamheid in een groezelig motel

Vernuftig verloederd decor. Twee mannen komen lallend op onder begeleiding van muziek. Op platvloerse, maar meesterlijke wijze vertellen zij over hun seksuele escapades, hun dagelijkse bezigheden, hun ambities en hun dromen. Abattoir Fermé brengt met BUKO een dynamische voorstelling over het eenzame leven aan de zelfkant van de Amerikaanse maatschappij met drank die van de bühne druipt en een overdaad aan verhalen.

Vooral het eerste uur van het stuk blinkt uit door de fantastische spelers op scène. Dominique (Van Malder) en Tom (Vermeir), twee sappige drinkebroers, dissen in navolging van schrijver en zuipschuit Charles Bukowski (1920 – 1994) de meest ongeloofwaardige verhalen op om elkaar de loef af te steken, maar vooral om te overleven. Het zijn hun vertelsels die hen tot mannen van waarde maken en die hen beschermen tegen de gapende afgrond van de absurditeit waaraan hun miserabele leven ten prooi valt. De mannen proberen zich in de schaduw van Hollywood een weg uit de marginaliteit te schrijven. Alleen is het Sunset Motel een vagevuur waaruit ze niet kunnen losbreken. De met drank gevulde ijsmachine op het podium lijkt een lugubere hel te symboliseren, waarin een van de personages ook effectief afdaalt. Daar vindt hij nog meer drank en nog minder inspiratie. De vunzige verhalen van de vrienden zijn al even verslavend als de alcohol die zij naar binnen gieten.

Lees verder “BUKO: Eenzaamheid in een groezelig motel”

TEN OORLOG: Ons geil is de asem van god

Na twintig jaar nodigt Tom Lanoye zijn publiek uit om opnieuw te komen kijken en luisteren naar zijn variatie op Shakespeares koningsdrama’s. Deze keer staat geen ensemble van acteurs hem bij, maar is hij zélf aan het woord. Op 16 november 2017 begaven wij ons naar de Stadsschouwburg in Leuven voor een entertainende avond vol taalkabaal.

ONS GEIL IS DE ASEM VAN GOD! Tom Lanoye kan die zin moeiteloos laten scanderen door een publiek waarvan de gemiddelde leeftijd zo’n 58 jaar is. Daarmee is hij een van de enige Vlaamse schrijvers die zijn eigen werk in zulk een bevlogen trant op scène brengt dat het publiek niet anders kán dan deelnemen aan zijn spelletjes. Met zijn solo-opvoering van Ten Oorlog breekt het podiumbeest in Lanoye volledig los. Hij is een verwijfde travestiet, het toppunt van mannelijke soldatenpathos en een rochelende bultenaar. Hij is de schrijver-regisseur die een klassiek muziekske ertegenaan wil gooien, maar hij is ook de acteur die de regieaanwijzingen uitvoert. Memorabel is de scène waarin er “feest en lol” uitbreekt en Lanoye met een onvoorstelbare energie zijn beste dansmoves bovenhaalt en de tijd van zijn leven heeft op het podium.

Lees verder “TEN OORLOG: Ons geil is de asem van god”

An Evening with Jennifer Egan – door de ogen van Ella D’hoe

Turend naar het podium vanuit het kraaiennest in de Leuvense Stadsschouwburg blijven mijn gedachten blank, daar beland door mijn goede voornemens mijn uren wijzer te benutten en de belofte van een verschijning door professor Ortwin de Graef,  en niet omwille van de grote naam op de poster waar ik vaag eens had van gehoord. Dat publiek vult de parterre en eerste twee balkons, een veilige barrière tussen de schrijfster en de schaamteloze party crashers.

Een indrukwekkende uitreiking van de Herman Servotteprijs aan Sanne Ongersma zet de toon. Als dan Ortwin de Graef zijn eerste wervelwind van een zin op ons heeft afgeschoten bij wijze van inleiding weet ik dat ik me mag schrap zetten voor een avond waarop elk woord belangrijk zal zijn. Na de inleiding die me doet geloven dat Egan een mythestatus benadert, wil ik niets meer dan haar – die ik minuten voordien niet kende – zien en horen. Ze vervult met stijl en gemak alle verwachtingen. Ze spreekt vlot en comfortabel en is gewend aan een aandachtig publiek dat meegaat met haar verhaal en oprecht lacht als volgens een script. We zitten zowaar met haar aan tafel en luisteren met een glimlach naar haar anekdotes. Lees verder “An Evening with Jennifer Egan – door de ogen van Ella D’hoe”