Simon Vermeulen – KOUKLITSA

Simon Vermeulen is een masterstudent taal- en letterkunde, Latijn en Grieks, en verrijkt zijn vrije tijd met verscheidene creatieve ondernemingen, waaronder voornamelijk tekenen en schrijven. Hij viel al in de prijzen bij wedstrijden als Write Now! en de Interfacultaire Literaire Prijs.

Als de zon in de juiste richting schijnt, zie ik de vacuüms die haar lichaam hier lang geleden heeft achtergelaten, de ruimten die ze innam en die niet meer zijn opgevuld door de lucht toen ze wegging.


- De grote vrouw, Meir Shalev


 

Kalispera!’ Naar goede gewoonte valt mijn huisbaas binnen zonder kloppen en met heel wat gevloek.

‘Ongelooflijk. Vandaag pist God op Griekenland zoals hij nog nooit eerder heeft gedaan, en dan tel ik die verdomde crisis erbij. Nu moeten we ook nog verzuipen.’

Hoeveel schuttingwoorden ze ook gebruikt, Constantina lijkt altijd een kind. Een poederige wolk van charme omhult haar terwijl ze de kamer inglijdt. Onbewogen overziet ze de chaos die ik heb gecreëerd op de twaalf vierkante meters die ze aan mij verhuurt. Vandaag kleurt de wereld grauw en nat, maar Constantina is een baken van licht. Ze draagt een oudroze mantel en witte sneakers met plateauzolen. Grieken noemen hun vrouwen vaak kouklitses, poppetjes. Constantina is meer dan dat. Ze is een levende schets. Lees verder “Simon Vermeulen – KOUKLITSA”

Advertenties

Cédric Leppens – Vurig Vervagen

Vurig Vervagen is een kortverhaal van de hand van Cédric Leppens. Leppens werd geboren op 26 maart 1995 en woont op Kempische bodem, in Wortel. Hij studeert taal- en letterkunde in Antwerpen, schrijft af en toe kortverhalen en momenteel werkt hij aan een comedystuk.

Vurig Vervagen

Ik was ondertussen al een hele tijd onderweg in deze auto, waarvan ik niet wist dat ik erin vertrokken was. Het dashboard vertelde me dat ik al tien kilometer achter de rug had, maar er was geen klok aanwezig en ik had geen besef van tijd. Het ging tussen mij, de auto en de weg. Ik kon de motorkap zien, of tenminste wat ervan over was. Een grote deuk in het midden en de koplampen hingen er als verlepte bloemen uit. Ik vroeg me af hoe het mogelijk was dat deze auto nog steeds aan het rijden was. Ik herinner me heel weinig van voor deze tien kilometer. Ik weet niet wat me ertoe aanzette te vertrekken, noch weet ik waar ik naartoe aan het rijden was. Ik reed zonder enig doel op deze weg, die – toen ik erover nadacht – op de volledige afstand nog steeds geen enkele bocht vertoond had. Misschien was dit gewoon een droom? Dat moest het wel zijn, aangezien er geen andere verklaring was voor wat ik aan het beleven was. Zo kregen mijn gedachten even rust, eventjes zonder vragen. Lees verder “Cédric Leppens – Vurig Vervagen”